Krantenartikel

Nieuwsblad 27/11/2010

Ouders houden herinnering aan verongelukte zoon Lennert levend

‘Die prachtkerel mag nooit vergeten worden’

  • zaterdag 27 november 2010
  • Auteur: Chris Thienpondt

 

ASSENEDE – Nu zondag is het twee jaar geleden dat Lennert Bral (23) om het leven kwam bij een ongeval. Zijn ouders en vrienden houden de herinnering aan hem levend met een herdenking. ‘We willen dat iedereen aan die prachtkerel blijft denken’, zegt zijn vader.

‘De avond voor Lennert verongelukt lennertbral - krantenartikelis, ben ik vroeg in bed gekropen. Dat doe ik altijd als ik de vroege heb en het kouder wordt. Tot morgen. Slaapwel, is het laatste dat ik hem kunnen zeggen heb. Maar ik had hem graag nog zo veel andere dingen willen vertellen.’

Sinds vrijdag 28 november 2008 is het leven van Frankie Bral en Martine Van Vooren, de ouders van Lennert, nooit meer hetzelfde. ‘Er was geen grotere muziekliefhebber dan mijn vrouw. Nu kan ze geen muziek meer horen’, zegt Frankie. ‘Heel ons leven ligt overhoop. Niks is nog hetzelfde. Ik had Lennert nog gitaarakkoorden geleerd de week voor het ongeval. Nu kan ik geen gitaar meer vastnemen. Het ligt allemaal te gevoelig.’

 

Alle dagen naar kerkhof
Ook twee jaar na het ongeval gaan Frankie en Martine nog elke dag door een hel. ‘Men zegt dat het slijt, maar het slijt niet. Het is nu zelfs nog lastiger dan vorig jaar: het dringt meer door. In het begin krijg je nog veel aandacht van iedereen, maar als je na zes weken niet opnieuw de draad opneemt, beland je op een eiland. We zijn niet alleen onze zoon kwijt, maar ook ons toekomstperspectief van kleinkinderen, van Lennerts kinderen. Ik ga nog alle dagen naar het kerkhof. Mijn dag is niet af als ik er niet geweest ben.’

‘We hebben ons dingen ontzegd om onze kinderen alles te kunnen geven. We zijn altijd heel oplettend en beschermend geweest. Drie weken voor het ongeval had ik Lennert nog gezegd dat hij geen motor kreeg, omdat hij zich anders zou doodrijden. Een paar weken later kregen die woorden een heel andere betekenis. We hopen dat er ooit nog een dag komt dat we terug levensplezier zullen hebben. Maar dat lukt nu nog niet.’

Frankies ogen lichten op als hij herinneringen bovenhaalt over zijn zoon. ‘Hij heeft veel gevoetbald, bij Lokeren onder andere met Killian Overmeire. Lennert miste een beetje discipline, maar hij had veel talent. Als je hem een maand gitaar liet spelen, was hij er mee weg. Het was een prachtkerel, een clown, geen gewone ook.’

‘Ooit is hij met vrienden naar Parijs gereden om een foto te nemen van de Eiffeltoren en daarna meteen naar huis te rijden. Zijn vrienden waren alles voor hem. Als één onder hen panne had in Amsterdam, zou hij die gaan oppikken. Zijn vrienden hebben geld samengeraapt om een gedenksteen te betalen voor op de plaats van het ongeval.’

Frankie en Martine proberen op zoveel mogelijk manieren de mooie herinneringen aan hun zoon levend te houden: met een schitterende website, met een herdenkingsplechtigheid. ‘We willen elk jaar een herdenking houden, zolang er volk komt natuurlijk. We weten dat er wellicht een moment komt waarop het zal stoppen, maar we willen dit zo lang mogelijk doen, zodat iedereen aan onze zoon blijft denken, zodat er over hem gepraat blijft worden, zodat hij nooit vergeten wordt…’

www.lennertbral.be

Lennertbral rouwprentje


 

Lichte straf voor bestuurder die ongeval veroorzaakte

  • zaterdag 27 november 2010
  • Auteur: (cte)
ASSENEDE – Thomas G., de jongeman die aan het stuur zat van de wagen die twee jaar geleden de dodelijke crash maakte in de Hollekenstraat in Assenede, kreeg eerder deze maand een lichte straf: hij werd veroordeeld tot 6 maanden rijverbod en een boete van 1.100 euro. Hij moet ook zijn 4 rijproeven opnieuw doen.
 
Assenede 
Onderzoek wees uit dat de jonge chauffeur, die toen 18 jaar was, niet alleen te vlug reed, maar ook een hoeveelheid cannabis in het bloed had. ‘Het was een teleurstellende straf, maar ze moeten hem ook niet voor heel zijn leven straffen’, reageert Frankie Bral.

‘Ik vond wel dat de rechter een signaal mocht geven dat drugs in het verkeer niet kunnen. Maar met die jongen zwaar te straffen krijgen we onze zoon niet terug. Hopelijk is het gerechtelijk hoofdstuk nu voorgoed afgesloten, want het waren bijzonder emotionele momenten in de rechtszaal. Als de rechter vroeg of ik nog iets wou zeggen na het vonnis, raakte ik gewoon niet uit mijn woorden. ’s Zomers waren Thomas en Lennert nog samen naar Corfu geweest. Ik heb ze toen nog naar Zaventem gebracht en ben ze terug gaan halen. Ooit hoop ik nog eens de kans te krijgen om met Thomas te praten, zodat ik te weten kom wat er precies gebeurd is. En of Lennert nog iets gezegd heeft. Ooit hopen we dat te weten te komen. Dat is belangrijk voor ons.’